Dyscalculie

dyscalculieGoede rekenvaardigheden zijn van grote invloed op de kansen van kinderen in het onderwijs en in de samenleving. Het aanleren van deze rekenvaardigheden verloopt echter niet bij alle kinderen zoals het hoort. In sommige gevallen is er sprake van een rekenprobleem die niet vanzelf overgaan en in enkele gevallen is er zelfs sprake van dyscalculie. Dyscalculie wordt door Ruijssenaars, Van Luit & Van Lieshout (2006) ook wel gedefinieerd als “Een stoornis die gekenmerkt wordt door hardnekkige problemen met het leren en vlot en/of accuraat oproepen en/of toepassen van reken/wiskundekennis (feiten/afspraken)”.

Een belangrijk kenmerk van dyscalculie is dat basale rekenkennis (ook wel rekenfeiten of declaratieve kennis genoemd) niet of zeer moeizaam automatiseert. Leerlingen met dyscalculie presteren in het laagste deciel (niveau van 10% laagst scorende leerlingen) op landelijk genormeerde toetsen. Er wordt pas gesproken van dyscalculie wanneer de rekenproblematiek, ondanks gespecialiseerde rekenhulp en zorgvuldige pogingen tot afstemming, blijft bestaan. Men spreekt dan ook wel over een resistent en hardnekkig probleem (Van Luit, Bloemert, Ganzinga & Mönch, 2012).